laten we maar beginnen met.. OH. MY. GOD!
Gister ben ik dus naar Everlife geweest, en echt.. omgomgomg <3
Het was dus zaterdag, dus ik moest me de hele dag vervelen.. Naarmate de avond dichterbij kwam, liep ik steeds meer te stuiteren.
Do en ik hadden een cadeau voor hun gekocht, stroopwafels en een zak drop.
Dat moest natuurlijk nog ingepakt worden, dus dat ging ik maar doen..
Toen ging de telefoon, Marjanne.. Of ze om kwart over vijf naar mij kon komen en dat we dan samen naar Verhage zouden lopen, want ze had geen zin om te lopen (dan loop je toch nog steeds, wat zeik je nou..)
Njah, me moeder dus van.. Nou oke, dus toen kwam ze om kwart over 5. Ik nog niet klaar natuurlijk, we moesten om 6 uur bij de Verhage zijn. Toen ging ik me haar maar krullen, wat veel langer duurde dan ik dacht. Toen was het ongeveer tien voor zes, en was ik nog steeds bezig. Toen ging beneden de bel, en stond Denise al voor de deur, want haar moeder zou ons naar de Verhage brengen. Dus ik hartstikke snel haasten, camera zoeken.. En natuurlijk, die kon ik weer niet vinden.. Ik helemaal stressen, want ik dacht.. Ja dag, ik ga écht niet zonder camera naar dat concert.. Uiteindelijk m'n moeder helemaal boos naar boven roepen dat ik moest opschieten, maar ik had hem nog steeds niet. Toen riep ik maar dat Denise en Marjanne vast moesten gaan, en dat ik wel alleen ging lopen. Nou, toen gingen ze weg.. Me moeder stormt naar boven, en werd helemaal pissed op me. Kan ik wel begrijpen ook, maar hallo.. Kan ik er wat aandoen dat die camera opeens pleite is? Gelukkig had ik hem uiteindelijk gevonden, snel tas ingepakt, en iets voor zessen naar de Verhage gelopen.

Toen ik er heen liep kon ik echt wel janken. Ik was zo gestressd, plus niet goed geslapen.. Eenmaal eindelijk bij Verhage, was er nog niemand. Kwartier staan wachten, nog steeds niemand.. Marjanne smsje gestuurd waar ze waren, waren ze bij Do. Ik verbaasd, want we hadden bij de Verhage afgesproken. Dus ik ging maar naar Do lopen.. Toen ik daar was kwamen ze gelijk naar buiten, en weer terug naar de Verhage. Beetje doelloos als ik zeg dat ik bij Verhage ben, en eerst dan naar hun moet lopen en dan weer terug. Eenmaal bij de Verhage dus eten besteld, gaan zitten, en eten maar.. Ik had nog een kaartje geprint die bij het cadeautje moest voor Everlife, dus die hadden we even geschreven. Kaartje eraan, eten op, nog even naar de wc, en toen was m'n vader er, dus konden we eindelijk naar Rotterdam.

In de auto maar naar de grapjes van m'n vader geluisterd, die weer even leuke immitaties had. Nou, we hebben ons doodgelachen! dus bedankt voor het vermaak, pap! Eenmaal in Rotterdam was het even zoeken, maar hadden we Watt eindelijk gevonden(logisch, er stond op het gebouw een heel groot bord met Watt). Dus verderop geparkeerd, mijn vader naar de overkant van de straat voor een parkeer automaat(ahum, er stond er een rechts en links een paar meter verderop). Nou, betaald, dus toen gingen we naar Watt. Daar gingen we het café binnen, want we wisten niet waar we heen moesten.. Daar tijdje gewacht, en toen kwam Sander ook naar binnen. Die herkende me gelijk, dus even met z'n allen kennis gemaakt en beetje gepraat. Toen ging hij weg en gingen we daar maar ergens zitten. Toen ging m'n vader op een gegeven moment weg, en wachtten we nog even. Om half 9 ging de zaal open, en het was iets voor half 9, dus gingen we maar buiten staan wachten. Daar ongeveer twee minuutjes gestaan, toen kwam Sander weer buiten en moesten ik en Do mee naar binnen. En het was daar een doolhof joh! We gingen een deur door, nog een deur, gang, trap, nog een gang, trap, of iets in die richting, ik kan het me niet eens meer herrinneren. Nou ja, eenmaal helemaal boven kwamen we een ruimte binnen met twee deuren naar allebei een apart kamertje. In de ene zagen we Everlife zitten(dus ik gelijk omgomgomg), en wij moesten naar het andere kamertje. Daar stond een bank, een tafel en een paar stoelen. Dus wij moesten op de bank zitten en even wachten. En nog geen minuut later kwamen de drie meiden binnen. Even kennis gemaakt, en toen een heel lulgesprek gehouden.. Ik weet niet meer waar we het over gehad hebben, het was waarschijnlijk teveel om op te noemen. Tegen het einde pakte Do haar cadeautje uit haar tas, en zei van: "We got a present for you.." Sarah gelijk: "A what?" Do:"A present.." Die drie meiden: "Awww".. Of iets in die richting.. Mijn hele tas zat vol door het cadeautje, het was nogal groot.. Dus ik had hem er ook maar uitgehaald. Ik weet niet meer wie, maar een van hun zei echt iets van.. "Wow, dat is groot." of zoiets, ik weet het niet meer.. Dus Amber begon het kaartje te lezen, en gelijk van "Ohh, could you play something for us?" dus Sarah las hem daarna: "Do we got a guitar here? Wait, I'm gonna check it.." dus ik keek Do aan van.. Oh god.. Onze droom komt uit, voor Everlife spelen. Ondertussen vloog Amber gelijk aan op de stroopwafels. Ze zei dat ze nog geen stroopwafel ophad sinds ze in Nederland waren. Toen kwam Sarah aan met een plectrum en een gitaar, en gaf die aan mij. Dus Do en ik eventjes overleggen welk liedje we gingen doen, dus kozen we voor Goodbye. Julia pakte gelijk haar camera, en zei dat we ons even moesten voorstellen. Dus gedaan (I'm Danielle, I'm Dominique, and we're going to play Goodbye).En toen begonnen we te spelen, ik was zo zenuwachtig. Ik kan er sowieso al niet tegen als iemand meeluisterd, maarja.. Dit was Everlife, onze 'helden'.. Dus moesten we wel ons best doen, want het was hún liedje en moest het dus gewoon perfect zijn. Toen we eenmaal klaar waren begonnen ze gelijk te klappen en "Oh my god!" te roepen. Dat gaf echt gewoon zo'n leuk gevoel. Het liedje van iemand anders spelen en dat ze het dan nog leuk vinden ook. En ze zeiden dat ze het geweldig vonden. Nou, als fan van iemand zijnde is dat natuurlijk het beste compliment dat je kan krijgen. Daarna vroegen ze of we er nog een wilde doen. Aangezien we Crazy Lately op youtube hadden staan, vroegen ze of we die wilden doen, maar ik kon nog niet het hele liedje spelen, en Do wist de lyrics niet. Dus vroegen ze of What's Beautiful ook goed was, en nou ja.. Goed natuurlijk!
Dus toen ik met die gitaarslag begon, hoorde ik Sarah echt zo "wow" zeggen. In het midden van het liedje was Do een beetje te tekst kwijt, dus begonnen de meiden mee te zingen. Ondertussen stonden Sander en Travis, een van de bandleden van Everlife, ook in de kamer. Sander was ondertussen ook aan het filmen. Het einde klopte niet helemaal, ik bleef maar herhalen, want er moest gezongen worden, maar niemand deed het.. Dus sloot ik maar af met een geimproviseerd einde. Ik voelde me zo blij, gewoon omdat het goed ging. Bijna geen fouten, en dan voor zulke mensen, dat is toch een soort van droom. En natuurlijk een beginnende carriere, haha! Oké, dat niet. Maarja, je weet maar nooit wat ze met het filmpje gaan doen! Toen ging het concert ongeveer beginnen, en moesten we weer naar beneden. Ze wensde ons veel plezier bij het concert, en toen huggy.<3 Ik had ze nog even succes gewenst, en toen volgde we Sander weer naar beneden. Toen we het hele doolhof weer terug hadden gevolgd, kwamen we buiten uit, en moesten we door de ingang. We liepen gelijk door en helemaal hyper van "OHMYGOD WE HEBBEN VOOR EVERLIFE GESPEELD!" toen werden we teruggeroepen. Wij helemaal verbaasd, maar we hadden de kaartjes nog niet laten zien. Stom natuurlijk, was het helemaal vergeten. Dus wij naar die vrouw, onze namen gezegd, want we stonden op de gastenlijst, en toen mochten we wél doorlopen. Toen gingen we het zaaltje binnen, en zagen we Marjanne en Denise al gauw staan, helemaal vooraan. Dus wij er snel heen, half springend. Alles verteld natuurlijk, nog steeds helemaal in shock. En toen een paar minuten daarna kwam Gabriela Hindy op het podium. Ik had die dag al wat van haar geluisterd, en het klonk erg goed! Haar performance was echt geweldig!

en vanaf hier moet het weer overnieuw, zucht.. dat doe ik morgen wel, moet nu engels leren. byebye x

verder is het everlife concert zaterdag. EINDELIJK!
en we wachten al zo langggggggg, lalala.
finally i'm gonna met mah girls again <3
het was een beetje een gekloot met die meet & greet regelen, maar ik denk dat we alles nu wel weten.
dus nu maar 2 nachtjes slapen, en dan lekker rocken.

peace, love twilight
xdani

ennn toen zagen we zondag avond ein-de-lijk vampire diaries op net 5! toen damon dat ‘hello brother’ zei, moest ik natuurlijk weer met een big smile op me gezicht voor de tv zitten. gaat niet zo heel makkelijk als je net een gezichtsmasker ophad die hard begon te worden.. ik zat de hele tijd ‘damon damon damon damon damon’ te zeggen tegen mezelf. wees maar blij dat je er niet bij was, want je had je doodgeërgerd!

maar ach, ik ga maar weer eens verder met het leren van economie.
wish me luck! x

en zoals beloofd zou ik Annelie noemen in mijn blog, dus hier issie.
ANNELIE
dan is die ook weer blij, haha!

In order to see change take place in our lives, we must go through the pain, Not around it or above or below it. Through it. Doesn’t sound so appealing, huh? Once we decide to step into the pain, we can’t move. Like me last night. I decided I wanted that tattoo, and the second it started hurting I wasn’t sure how much I could handle. But I didn’t have a choice anymore. I couldn’t stop halfway through. I had to sit there and be as still as possible. I couldn’t fight it or turn a different way to lessen it. No, I sat there with my head in my hands, tears involuntarily running down my face, waiting for it to be over. Then once it was finished I knew that every second was worth it.

If you are starting from the past into the present when you are confronted with pain, everything seems bleak. But when you know for certain that the pain is temporary, the future will look gorgeous!

Sarah Ross had dus een nieuwe tattoo laten zetten, en ze moest zich door de pijn heenwurmen..
maar ze heeft wel gelijk.. wat er daarna komt is mooi, en die pijn moet je er dan maar voorover hebben.